Η συζήτηση για την ετήσια εισφορά άνοιξε ξανά το ζήτημα των χρεών του Συνδέσμου προς τη ΔΕΗ και της συμμετοχής του γειτονικού μεγάλου δήμου στην οικονομική πίεση.
Η ύδρευση βρέθηκε στο επίκεντρο στη Θεσσαλία, με όρους θεσμικής έντασης. Στο δημοτικό συμβούλιο Λίμνης Πλαστήρα, η συζήτηση για την αναπροσαρμογή της ετήσιας εισφοράς του δήμου προς τον Σύνδεσμο Ύδρευσης Λαμπερού–Καταφυγίου άνοιξε εκ νέου το ζήτημα των οφειλών του οργανισμού προς τη ΔΕΗ και του μεριδίου ευθύνης που αποδίδεται στον Δήμο Καρδίτσας.
Στη συνεδρίαση καταγράφηκε έντονος προβληματισμός για τη συνολική οικονομική κατάσταση του Συνδέσμου, ενώ από τη δημοτική διοίκηση Λίμνης Πλαστήρα προτάθηκε εισφορά 20.000 ευρώ για το 2026, προκειμένου να καλυφθούν τρέχουσες υποχρεώσεις. Το ενεργειακό κόστος εμφανίζεται ως ένας από τους βασικούς παράγοντες πίεσης, με τη δαπάνη ρεύματος να υπολογίζεται περίπου στις 35.000 έως 40.000 ευρώ ετησίως.
Το βάρος του θέματος δεν είναι μόνο λογιστικό. Όταν ένας Σύνδεσμος Ύδρευσης συσσωρεύει χρέη και το πρόβλημα μεταφέρεται στις εισφορές των μελών του, η συζήτηση αγγίζει ευθέως τη λειτουργία των διαδημοτικών συνεργασιών και την ισοκατανομή ευθυνών ανάμεσα στους εμπλεκόμενους δήμους.
Η πρόσφατη συνεδρίαση στη Λίμνη Πλαστήρα έδειξε ότι το νερό δεν είναι μόνο τεχνική ή περιβαλλοντική υπόθεση. Είναι και πολιτικό πεδίο τριβής, ειδικά όταν η οικονομική βιωσιμότητα ενός φορέα εξαρτάται από τη συνέπεια και τις επιλογές περισσότερων του ενός δήμων.
