Αδικαιολόγητη αδράνεια του υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας για τις πυρόπληκτες περιοχές
Τρεις μήνες μετά την καταστροφική πυρκαγιά της 12ης Αυγούστου, η Δυτική Αχαΐα εξακολουθεί να μετρά τις πληγές της χωρίς να έχει λάβει ούτε ένα ευρώ κρατικής ενίσχυσης. Η νέα επιστολή του δημάρχου Δυτικής Αχαΐας, Γρηγόρη Αλεξόπουλου, προς τον υφυπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Κώστα Κατσαφάδο, αποκαλύπτει το μέγεθος της αδικίας και της εγκατάλειψης που βιώνει η περιοχή. Παρά τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις, το υπουργείο εμφανίζεται ανίκανο – ή απρόθυμο – να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του.
Σύμφωνα με τον δήμαρχο, όχι μόνο δεν έχει εγκριθεί καμία πίστωση για έργα αποκατάστασης, αντιπλημμυρικής προστασίας ή αντιδιαβρωτικής θωράκισης, αλλά δεν έχει καταβληθεί ούτε η ελάχιστη οικονομική στήριξη στους πληγέντες. Η πραγματικότητα που περιγράφεται είναι αποκαρδιωτική:
- Κανένα έργο αποκατάστασης στις πυρόπληκτες περιοχές.
- Καμία χρηματοδότηση, παρά την έγκαιρη υποβολή ολοκληρωμένων τεχνικών δελτίων από τον Δήμο μόλις μία εβδομάδα μετά την πυρκαγιά.
- Ούτε ένα μέτρο πρόληψης ενόψει του χειμώνα, παρά τις έντονες βροχοπτώσεις που έχουν ήδη ξεκινήσει.
- Ούτε ένα ευρώ για τις οικογένειες που έχασαν περιουσίες και βασικά μέσα διαβίωσης, παρά την προσωπική διαβεβαίωση του υφυπουργού ότι τα χρήματα θα καταβάλλονταν «την περασμένη εβδομάδα».
Την ίδια στιγμή, στις 12 Νοεμβρίου λήγει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η μη υλοποίηση έργων πριν από τη λήξη της αφήνει τον δήμο εκτεθειμένο σε πλημμύρες και γεωλογικά φαινόμενα. Ο δήμαρχος ζητά παράταση, αλλά η ανάγκη αυτή δεν θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο αγωνίας – θα έπρεπε να είναι αυτονόητη κίνηση ενός κράτους που στηρίζει τους πολίτες του.
Η κατάσταση που περιγράφεται δεν αποτελεί απλή καθυστέρηση. Πρόκειται για συστηματική αδράνεια που υπονομεύει την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την εμπιστοσύνη των κατοίκων προς την Πολιτεία. Η επιστολή του δημάρχου τονίζει ότι η τοπική κοινωνία έχει επιδείξει υπομονή, υπευθυνότητα και συνεργασία, όμως η αντοχή της εξαντλείται. Η συνεχής καθυστέρηση μοιάζει πλέον όχι με θεσμικό κενό, αλλά με αδιαφορία.
Ο Δήμος δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση, αλλά την εφαρμογή των θεσμοθετημένων υποχρεώσεων του κράτους. Η στάση του υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας αποτυπώνει ένα επικίνδυνο έλλειμμα ανταπόκρισης, σε μια περίοδο που οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης απαιτούν ταχύτητα, συντονισμό και σοβαρότητα. Αντί αυτών, η Δυτική Αχαΐα λαμβάνει μόνο υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
