Η επικρατούσα θεωρία αναφέρει ότι ένα διαστημικό σώμα με μέγεθος παρόμοιο με αυτό του Άρη έπεσε πάνω στη νεογέννητη Γη, χωρίς ευτυχώς να την καταστρέψει ή να την καταστήσει έναν κόσμο αδύνατο να αναπτύξει συνθήκες φιλικές στη ζωή.
Στο σώμα αυτό δόθηκε το όνομα μιας Τιτανίδας (αδελφή των Τιτάνων), της Θείας. Από την κολοσσιαία σύγκρουση εκτοξεύτηκαν τεράστιες ποσότητες υλικών, τα οποία τέθηκαν σε τροχιά γύρω από την τραυματισμένη Γη και προοδευτικά τα υλικά αυτά άρχισαν να ενώνονται, για να σχηματίσουν τελικά τη Σελήνη.
Οι περισσότεροι ειδικοί συγκλίνουν στην άποψη ότι η παρουσία της Σελήνης ως φυσικού δορυφόρου της Γης και οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσά τους έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην παρουσία της ζωής στον πλανήτη μας -ίσως όχι στην ύπαρξή της, αλλά στην εξέλιξη και μορφή που πήρε η ζωή, δημιουργώντας αυτόν τον μοναδικό μέχρι στιγμής κόσμο στον γαλαξία μας.
Διεθνής ερευνητική ομάδα μελέτησε πετρώματα που έφεραν από τη Σελήνη οι αστροναύτες της αποστολής Apollo 17, της ενδέκατης και τελευταίας επανδρωμένης αποστολής της NASA στη Σελήνη, που πραγματοποιήθηκε το 1972. Οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στη μελέτη του ζιρκονίου που βρίσκεται στα πετρώματα αυτά. Το ζιρκόνιο είναι ένα νησοπυριτικό ορυκτό του ομώνυμου μετάλλου.
Οι μέχρι τώρα μελέτες χρονολόγησης της Σέληνης έδειχναν ότι ο φυσικός μας δορυφόρος σχηματίστηκε πριν από 4,42 δισ. έτη. Η νέα μελέτη αναφέρει ότι η Σελήνη είναι τουλάχιστον 4,46 δισ. ετών και πιθανότατα η δημιουργία της πάει ακόμη πιο πίσω, ίσως και μερικές δεκάδες δισ. έτη.
«Χωρίς τη Σελήνη, η ζωή στη Γη θα έμοιαζε διαφορετική. Είναι ένα μέρος του φυσικού μας συστήματος, που θέλουμε να κατανοήσουμε καλύτερα και η μελέτη μας παρέχει ένα μικροσκοπικό κομμάτι του παζλ στην όλη εικόνα» αναφέρει ο Φίλιπ Χεκ του Πανεπιστημίου του Σικάγου, εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.
Οι επερχόμενες επανδρωμένες αποστολές στη Σελήνη και οι μόνιμες βάσεις που σχεδιάζονται να δημιουργηθούν εκεί την προσεχή δεκεαετία, εκτός των άλλων, αναμένεται να ρίξουν νέο φως στη γεωλογική ιστορία του Φεγγαριού.
