Πώς οι συσχετισμοί από τις βουλευτικές κάλπες επηρεάζουν σχέδια, κινήσεις και φιλοδοξίες ενόψει Οκτωβρίου
Μόνο αδιάφορο μέγεθος για την εξίσωση των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών δεν είναι οι εθνικές κάλπες που στήνονται στη χώρα.
Έτσι κι αλλιώς, πολλοί ήταν εκείνοι που περίμεναν την έκβαση της αναμέτρησης για τη νέα διακυβέρνηση της χώρα προκειμένου να εκτιμήσουν το νέο πεδίο και να πάρουν αποφάσεις.
Με βάση όμως και την έκβαση των εκλογών της 21ης Μάιου και εφόσον δεν αλλάξει κάτι δραματικά στις 25 Ιουνίου, αρχίζουν και διαμορφώνονται τα πρώτα δεδομένα. Κρίσιμα μάλιστα δεδομένα, που θα επηρεάσουν και την πορεία προς την αυτοδιοικητική μάχη του Οκτωβρίου.
Ειδικά βέβαια τις περιφερειακές εκλογές, αλλά και τις συγκρούσεις στους μεγάλους δήμους της χώρας, ακόμα και το κλίμα που θα διαμορφωθεί σε μικρότερους.
Και δεν είναι μόνο αυτά καθαυτό το αποτέλεσμα, αλλά και οι σχέσεις που διαμορφώνονται μεταξύ των κομμάτων.
Για παράδειγμα, το «πολεμικό» κλίμα ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν διευκολύνει όσο θα περίμεναν κάποιοι πριν τις εθνικές εκλογές, τη σύγκλιση των δυνάμεων αυτών ενόψει του Οκτωβρίου. Εάν Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη συνεχίσουν τη μετωπική κόντρα για την πρωτοκαθεδρία στην κεντροαριστερά, δύσκολα θα δώσουν από κοινού χρίσμα σε υποψήφιο ή υποψήφιους.
Εμφανές είναι επίσης ότι από την επικράτηση της ΝΔ στις εθνικές εκλογές ευνοούνται οι εκλεκτοί της στην αυτοδιοίκηση. Οι οποίοι μπορούν να «καβαλήσουν» το ρεύμα και να επανεκλεγούν – 11 στις 13 περιφέρειες είναι γαλάζιοι!
Βέβαια, εδώ υπάρχει και μία παγίδα: η κατάσταση αυτή μπορεί να διευκολύνει και την εμφάνιση γαλάζιων «ανταρτών», σε περιοχές που οι σημερινοί περιφερειάρχες έχουν φθορά. Ασφαλώς όμως ένα ισχυρό κόμμα, αναβαπτισμένο στη λαϊκή ετυμηγορία, θα μπορεί να δώσει πιο πειστικά «γραμμή». Πρόκειται για μία αντίφαση, που θα έχει ενδιαφέρον πώς θα εξελιχθεί.
Πάντως και στους δήμους, είτε πρόκειται κυρίως για συνεργαζόμενους υποψήφιους που διευρύνουν την επιρροή σε μεγάλα ακροατήρια, ειδικά όπου κυριαρχούν μέχρι τώρα αντίπαλες καθεστωτικές δυνάμεις, είτε, λιγότερο εδώ, για καθαρόαιμους γαλάζιους υποψήφιους, οι συνθήκες φαίνεται να είναι ιδανικές για την παράταξη της ΝΔ.
Τουλάχιστον με τα τωρινά δεδομένα και εφόσον δεν αλλάξει κάτι δραματικά. Και κυρίως εφόσον δεν υπάρξουν αλαζονικές συμπεριφορές.
Από την άλλη, το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ στην αυτοδιοίκηση γίνεται αντικειμενικά πιο δύσκολο απ’ όσο ήταν πριν από τούτες τις εθνικές εκλογές. Η δικτύωση του κόμματος στον θεσμό ήταν και παραμένει εξαιρετικά αδύναμη και πάντως η μεγάλη ήττα στις εθνικές κάλπες δεν βοηθά.
Τουναντίον, το ΠΑΣΟΚ μάλλον ενισχύει τη θέση του. Ειδικά εάν πάει με νέα πρόσωπα και δεν επιμείνει σε φθαρμένες περιπτώσεις, που είναι αναντίστοιχες με τον αέρα ανανέωσης που φέρνει ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Το Κίνημα πάντα είχε αξιοπρόσεκτη επιρροή στους δήμους κυρίως, αλλά τώρα αποκτά καλύτερη αφετηρία για τη μάχη του Οκτωβρίου. Και μεταθέτει το δίλημμα στον ΣΥΡΙΖΑ πώς θα κινηθεί και τι αποφάσεις θα πάρει.
