Δεν θα έπρεπε, αλλά μπερδεύεται χωρίς λόγο το ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη…
Να ήταν κι άλλη….
Πάει κι αυτή η τετραετία, πάει κι αυτή η Βουλή, πάμε γι’ άλλα.
Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείτε, αλλά μόλις χθες βράδυ είδαμε την τελευταία συνεδρίαση της Βουλής, που αναδείχθηκε στις εκλογές του 2019. Σαν ψέματα περνάει ο καιρός…
Οι εκλογές όμως έρχονται και τα ψέματα τελειώνουν!
***** Για το τι θα ακολουθήσει τις επόμενες σαράντα μέρες μέχρι τις κάλπες της 21ης Μαίου, ούτε που θέλω να σκέφτομαι.
Εδώ κατάφεραν τα κόμματα να τσακωθούν για τον Κασιδιάρη, φανταστείτε στα άλλα θέματα.
Τώρα το πώς έγινε όλο αυτό το δυσάρεστο σκηνικό με τη ρύθμιση που θα αποτρέψει τη συμμετοχή του πρώην πρωτοπαλίκαρου του Μιχαλολιάκου της Χρυσής Αυγής να κατέβει στις εκλογές, είναι από τα δυσάρεστα που βλέπει κανείς.
Σε κάθε περίπτωση το λόγο έχει τώρα η Δικαιοσύνη, που καλείται να αποφασίσει για το «κόμμα Κασιδιάρη», που πάντως αφέθηκε την τελευταία τριετία να οργανώνεται με την καθοδήγηση που ασκούσε ο καταδικασμένος αρχηγός του από τη φυλακή!
***** Στα αυτοδιοικητικά τώρα, έχουμε και δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε την αναμέτρηση του Οκτωβρίου, καθώς η προσοχή των πολιτών, αλλά και των παραγόντων στρέφεται περισσότερο στις βουλευτικές εκλογές.
Ως ένα βαθμό λογικό βέβαια, καθότι προηγείται η εθνική κάλπη αυτής της αυτοδιοίκησης. Η οποία εθνική κάλπη βγάζει κυβέρνηση, από τον χαρακτήρα, την ταυτότητα και τη σύνθεση της οποίας μπορεί να καθοριστούν πολλά πράγματα για το πεδίο της αυτοδιοικητικής μάχης…
Για παράδειγμα βλέπω ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία διάθεση να δώσει χρίσματα ή να εκδηλώσει προθέσεις για υποψηφίους πριν να λήξει το κεντρικό πολιτικό θέμα – να υπάρξει κυβέρνηση δηλαδή.
Οι πηγές μου, μου λένε ότι αποφάσεις δεν πρόκειται να ληφθούν πριν τον Ιούλιο – άντε στην καλύτερη περίπτωση τον Ιούνιο, εφόσον προκύψει κυβέρνηση από την απλή αναλογική.
Όλο αυτό βέβαια προκαλεί ταραχές, αναταραχές και περίεργα πράγματα. Μιλάμε για τις μεγάλες πόλεις.
***** Στην Αθήνα ο Κώστας Μπακογιάννης βρίσκει ευκαιρία να κάνει μεταγραφές από την κεντροαριστερά, αλλά στη Θεσσαλονίκη γίνεται κανονικό… πανηγύρι.
Εκεί, η μεγάλη πλειονότητα των Πασόκων έχει πάει με τον Στέλιο Αγγελούδη. Και λογικά, εδώ που τα λέμε. Ο άνθρωπος είναι κανονικός Πασόκος, παλιός Βενιζελικός βέβαια, αλλά εδώ και χρόνια με δική του αυτόνομη πορεία. Ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του και είδε ότι έχει δυναμική, που δύσκολα θα είχε άλλος Πασοκογενής απέναντι στον Ζέρβα, ο οποίος ξεκίνησε το 2019 ως ανεξάρτητος, αλλά προϊόντος του χρόνου τακίμιασε σε πολλά με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η σύγκρουση για τη δημαρχία φαινόταν ότι θα κριθεί ανάμεσα σε αυτούς τους δύο – σύμφωνα και με κάποιες μετρήσεις που έχω υπόψη μου – μέχρι που εμφανίστηκε η υποψηφιότητα του Σπύρου Πέγκα, πρώην αντιδημάρχου του Γιάννη Μπουτάρη.
***** Στην πραγματικότητα από μόνη της η υποψηφιότητα Πέγκα δεν αλλάζει δραματικά τις ισορροπίες, αλλά έδωσε την αφορμή να βγει όλο το πρόβλημα και η αμφιθυμία του ΠΑΣΟΚ στην επιφάνεια…
Διότι κάποια στελέχη του Κινήματος φλερτάρουν με τον Πέγκα, ιδίως μετά την ανοιχτή τοποθέτηση του Μπουτάρη υπέρ του.
Κι ενώ το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλλον σε ακόμα πιο μπερδεμένη κατάσταση – εκεί δεν υπάρχει καν κάποια σταθερά για τον Δήμο, αφού τα στελέχη του κοιτάζουν να βγουν βουλευτές – ο διχασμός το απειλεί.
***** Από τη στιγμή πάντως που ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε – όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βέβαια – να είναι υποψήφιος βουλευτής και στη Θεσσαλονίκη, η Χαριλάου Τρικούπη θα μπορούσε να έχει πιο αποφασιστική και καθαρή στάση για τα δημοτικά πράγματα στην πόλη.
Διότι το πρόβλημα δεν είναι κυρίως του Αγγελούδη, αλλά του ίδιου του ΠΑΣΟΚ…
