Το πνεύμα των Χριστουγέννων διεισδύει στις κινηματογραφικές αίθουσες, λίγο νωρίτερα, όπως συνήθως, με μία ακόμη κινηματογραφική μεταφορά του αθάνατου έργου του Ντίκενς «Τα Κάλαντα του Σκρουτζ, με τον Τζόνι Ντεπ, όπως και η θεαματική περιπέτεια καταστροφής και τεράτων, με τον θρυλικό Γκοντζίλα. Το ενδιαφέρον τους, όμως, έχουν και τα δραματικά φιλμ «Ο Πατέρας», από τη Σλοβακία και «Θάλασσα από Γυαλί», του Αλέξη Αλεξίου, καθώς και η αμερικάνικη περιπέτεια «Πώς να Ληστέψεις μια Τράπεζα». Για τους φανατικούς σινεφίλ, σε επανέκδοση και το διάσημο σοκαριστικό φιλμ του Κεν Ράσελ «Οι Δαιμονισμένες», με Όλιβερ Ριντ και Βανέσα Ρεντγκρέιβ.

Τα Κάλαντα του Σκρουτζ

(«Ebenezer») Κωμωδία φαντασίας, αμερικάνικης και βρετανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τι Γουέστ, με τους Τζόνι Ντεπ, Ρούπερτ Γκριντ, Αντρέα Ράιζμπορο, Σαμ Κλάφλιν, Ντέιζι Ρίντλεϊ, Τράμελ Τίλμαν, Ίαν ΜακΚέλεν κα.

Όταν ο Κάρολος Ντίκενς έγραψε το 1843 τη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι η κλασική του νουβέλα θα καταστεί μία από τις πιο δημοφιλείς κινηματογραφικές μεταφορές και ένας άτυπος συναγωνισμός σκηνοθετικών προσεγγίσεων και ερμηνειών για τον ρόλο του Σκρουτζ.

Από τις αμέτρητες ταινίες για την πιο σκοτεινή ιστορία των Χριστουγέννων, θα θυμόμαστε πάντα τις ερμηνείες των Αλαστέαρ Σιμ, στην κλασική βρετανική παραγωγή του 1951, Άλμπερτ Φίνεϊ, στη μιούζικαλ εκδοχή του 1970 και Μάικλ Κέιν, στη Μάπετ διασκευή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, όμως, ότι θυμόμαστε τους πρωταγωνιστές και όχι τους σκηνοθέτες. Άλλωστε, αυτοί, έπρεπε απλώς να ακολουθήσουν το κείμενο και τη διαχρονική δύναμή του.
Εδώ, πρωταγωνιστής είναι ο Τζόνι Ντεπ που, έπειτα από πολλά χρόνια, επιστρέφει σε μία μεγάλη χολιγουντιανή παραγωγή και 20 χρόνια από κάτι σχετικά ανάλογο, το έξοχο φιλμ «Ο Τσάρλι και το Εργαστήριο Σοκολάτας», ενώ η Paramount εμπιστεύτηκε τη σκηνοθεσία στον Τι Γουέστ, έναν ανερχόμενο σκηνοθέτη ταινιών τρόμου («MaXXXine, τριλογία του «Χ», «Ο Παράδεισος του Διαβόλου), που απομακρύνεται από το χριστουγεννιάτικο κλίμα και επιχειρεί να φέρει το στόρι σε μία πιο ατμοσφαιρική, πιο σκοτεινή, γκόθικ αισθητική.

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Στο βικτωριανό Λονδίνο, ακόμη και τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων ο Εμπενίζερ Σκρουτζ παραμένει άκαρδος και φοβερά φιλάργυρος, καταπιέζει τον υπάλληλό του Μπομπ Κράτσιτ και απορρίπτει την αγάπη των συνανθρώπων και της οικογένειάς του. Την παραμονή των Χριστουγέννων δέχεται την επίσκεψη του φαντάσματος του παλιού συνεταίρου του Τζέικομπ Μάρλεϊ και στη συνέχεια τρία πνεύματα, για το παρελθόν, το παρόν και το ζοφερό μέλλον, αν δεν αλλάξει, να ξαναγίνει άνθρωπος .

Ακολουθώντας το κείμενο, σε μεγάλο βαθμό, με συνέπεια και χωρίς, ευτυχώς, κάποιες καινοτομίες που σχεδόν πάντα καταλήγουν σε ανόητες εξυπνάδες, ο Γουέστ υπερασπίζεται την γκόθικ ατμόσφαιρα που φέρνει στο Λονδίνο του 19ου αιώνα και τονώνει το σκοτεινό κομμάτι της ιστορίας του, φέρνει στο προσκήνιο κάτι από horror, χωρίς, ωστόσο, να υπερβάλει, ενώ το μαύρο χιούμορ, πολλές φορές γκριζάρει, πλησιάζοντας το εφηβικό κοινό.
Όλα, λίγο πολύ αναμενόμενα, άλλες φορές πετυχημένα και κατανοητά για το είδος και άλλες όχι και τόσο ικανοποιητικά, δείχνοντας μία αμηχανία, για τις προθέσεις του και το τελικό αποτέλεσμα. Έτσι, τι απομένει; Μα φυσικά η ερμηνεία του Τζόνι Ντεπ, που παρά τις Κασσάνδρες, δεν ξεπέφτει στην καρικατούρα και προσδίδει μία κεφάτη δόση στην ερμηνεία του, που μπορεί να μην αποφεύγει κάποιες υπερβολές, αλλά έχει τη δική της αξία και ορισμένες φορές, είναι απολαυστική.

Ιδιαίτερα καλές και οι υπόλοιπες ερμηνείες του καστ, απ’ τις οποίες ξεχωρίζουν αυτές του Ρούπερτ Γκριν και του πολύπειρου Ίαν ΜακΚέλεν, στον ρόλο-κουτί του φαντάσματος Τζέικομπ Μάρλεϊ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στο Λονδίνο του Ντίκενς ο φιλάργυρος Εμπενίζερ Σκρουτζ έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του καθώς καλείται να αλλάξει τη ζωή του και να διεκδικήσει μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία.

Πατέρας

(«Otec») Δραματική ταινία, σλοβακικής και τσέχικης-πολωνικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Τερέζα Νβότοβα, με τους Μίλαν Όντρικ, Άννα Γκισλερόβα, Πέτερ Μπέμπιακ, Ίνγκριτ Τίμκοβα, Ντομίνικα Μοράνκοβα κα.

Ένας από τους εφιάλτες των γονιών, ο πιο φαρμακερός, αυτός να χάσει το παιδί του από τα μάτια του, με το επόμενο τελειωτικό χτύπημα, για τη χειρότερη εξέλιξη, ζωντανεύει η ταινία της άγνωστης στη χώρα μας, Τερέζα Νβότοβα. Όμως, η νεαρά Σλοβάκα σκηνοθέτιδα, δεν στέκεται σε αυτό τον γενικευμένο εφιάλτη των γονιών, που συνοψίζεται πολλές φορές και στο Σύνδρομο Ξεχασμένου Μωρού – αυτό ακριβώς συμβαίνει στον ήρωα της ταινίας – αλλά προχωρά στην επόμενη μέρα, όταν ο γονιός δεν βρίσκει πλέον λόγο να ζει από την απώλεια και τις ενοχές και φυσικά το κοινωνικό λυντσάρισμα, που μοιάζει, πλέον, ως μια φυσική εξέλιξη.
Η πολυβραβευμένη ταινία, που έκανε πρεμιέρα στους Ορίζοντες του Φεστιβάλ Βενετίας, χωρίς μελοδραματισμούς και αποφεύγοντας τους εντυπωσιασμούς ή στο σασπένς, για να τραβήξει το κοινό, αναδεικνύει το μαρτύριο της ενοχής, της παραίτησης από την εξιλέωση ή ακόμη και της στοιχειώδους αυτοεπιείκειας.

Ένας στοργικός πατέρας και αφοσιωμένος σύζυγος και επιχειρηματίας, που έχει καταβληθεί από το άγχος της καθημερινότητας, κατά τη διάρκεια μίας εξουθενωτικής ημέρας, ξεχνά το δίχρονο παιδί του στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου εν μέσω καύσωνα, για ώρες και το παιδί πεθαίνει από θερμοπληξία. Η ζωή του κλονίζεται, ο γάμος του καταρρέει και ο ίδιος βυθίζεται στην ενοχή. Καθώς η απειλή της φυλακής πλησιάζει, αναρωτιέται αν αξίζει να συνεχίσει να ζει. Όταν όμως, αυτός και η σύζυγός του συνειδητοποιούν ότι η τραγωδία δεν ήταν προσωπική αποτυχία, αλλά κάτι βαθιά ριζωμένο στη δομή του ανθρώπινου νου, αρχίζει να αναδύεται ένα εύθραυστο μονοπάτι προς τη συγχώρεση.

Η Νβότοβα, επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία της, μέσα από μόλις εννέα μακρά πλάνα, κρατώντας τον θεατή κοντά στον τραγικό ήρωα και στη συναισθηματική του κατάρρευση. Μία επιλογή, με αρκετό ρίσκο, για την εμπειρία της και αυτό φαίνεται καθώς υπάρχει μία σχετική ανισότητα στα εννέα μονοπλάνα, αλλά και δικαιωμένη σε μεγάλο βαθμό, πετυχαίνοντας τον σκοπό της.

Δίνοντας έμφαση στις σιωπές και τη σωματοποίηση του ψυχολογικού πόνου, επικεντρώνεται στην ανθρώπινη μνήμη και τους περίεργους μηχανισμούς του μυαλού υπό ακραίο στρες, αναδεικνύοντας την οδυνηρή κατάσταση του πατέρα – ενός ανθρώπου παράδειγμα ενσυναίσθησης, αλλά και της μητέρας. Μιας γυναίκας, που μετά από τον ανείπωτο πόνο, τον θυμό και την αναμενόμενη αρχική απόσταση που πήρε από τον σύζυγό της, κόντρα στα μανιασμένα σχόλια της κοινωνίας, αρχίζει να θυμάται για ποιον άνδρα πρόκειται, να κατανοεί και να προτάσσει την αγάπη. Μπορεί, όμως, αυτή η αγάπη να επιβιώσει για κάτι που καμιά καρδιά δεν μπορεί να αντέξει;
Ο Μίλαν Όντρικ, χωρίς να υποκύπτει στην ευκολία να κολακέψει τον χαρακτήρα που υποδύεται, παραδίδει μία συναρπαστική εσωτερική ερμηνεία, συμβάλλοντας τα μέγιστα στο φιλμ, που δείχνει σεβασμό στους πρωταγωνιστές ανάλογων περιπτώσεων.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας καλός σύζυγος και στοργικός πατέρας, κατά τη διάρκεια μίας εξουθενωτικής ημέρας, ξεχνά το δίχρονο παιδί του, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, για ώρες και το παιδί πεθαίνει από θερμοπληξία. Η ζωή του κλονίζεται, ο γάμος του καταρρέει και ο ίδιος βυθίζεται στην ενοχή.

Πώς να Ληστέψεις μια Τράπεζα

(«How to Rob a Bank») Περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιτς, με τους Νίκολας Χουλτ, Ζόι Κράβιτζ, Άννα Σαουάι, Ρένζι Φελίζ, Πιτ Ντέιβιντσον, Τζον Ράιλι, Κρίστιαν Σλέιτερ κα.

Πάντα γοήτευαν το Χόλιγουντ οι ληστείες τραπεζών, αλλά όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια αυτές συνδυάζονται από καταγγελίες για τη χρηματοπιστωτική διαφθορά και οι ήρωες με σύγχρονους Ρομπέν των Δασών, όπως, εδώ, στην καινούργια ταινία του Ντέιβιντ Λιτς.

Έχοντας μακρά πορεία στην ανάλαφρη περιπέτεια, διανθισμένο με το χιούμορ, πολλές φορές καυστικό και μαύρο, ο Λιτς βρίσκει το καταλληλότερο πεδίο για να «παίξει μπάλα», αξιοποιώντας το εύστροφο σενάριο του Μαρκ Μπιάνκουλι και το νεανικό, γεμάτο ζωντάνια, καστ, αν και αυτός που ξεχωρίζει είναι ο βετεράνος Τζον Σ. Ράιλι.

Μια συμμορία νεαρών ληστών τραπεζών, αποκτά διαδικτυακή φήμη, μεταδίδοντας ζωντανά τις τολμηρές ληστείες της, αποκτώντας μεγάλη δημοφιλία. Έχοντας γίνει ήρωες, λαϊκοί τιμωροί των διεφθαρμένων τραπεζιτών και προστάτες των αδύναμων, η φήμη τους προσελκύει την προσοχή ενός έμπειρου πράκτορα του FBI, που θα προσεγγίσει μία πανέξυπνη μηχανικό λογισμικού και χάκερ, με βραχιολάκι στο πόδι, για να τον βοηθήσει στην ανακάλυψή των ληστών, με αντάλλαγμα την ελευθερία της. Καθώς το αταίριαστο διωκτικό δίδυμο πλησιάζει στην εξιχνίαση της υπόθεσης, η συμμορία ρισκάρει τα πάντα για την πιο φιλόδοξη ληστεία της.

Διασκεδαστική και ακολουθώντας τους κανόνες μίας καταιγιστικής heist movie, όπου το μαύρο χιούμορ και η ζωντανή γλώσσα συνδυάζεται με τον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο, τα κοινωνικά δίκτυα και όλο αυτό το χαμό, το φιλμ παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον, έχει την πλάκα του και μαζί τις αναφορές για τους «πραγματικούς ληστές της κοινωνίας».

Βεβαίως, ο Λιτς, προσηλωμένος στο ψυχαγωγικό κομμάτι της ταινίας του, δεν μπαίνει στα βαθιά, μιας συνειδητοποιημένης καταγγελίας, αλλά αρκείται σε ένα κορφολόγημα, για διεφθαρμένους τραπεζίτες και ένα σύστημα, που εκμεταλλεύεται τα προνόμιά του, βάζοντας χέρι σε έναν πλούτο που δεν του ανήκει. Ταυτόχρονα, σχολιάζει και τον εθισμό στη διαδικτυακή διασημότητα, αν και με αμφίσημες παρατηρήσεις.

Το νεανικό καστ δίνει ζωντάνια και ενέργεια στο φιλμ, ενώ ο Τζον Σ. Ράιλι, με την εμπειρία του και την εκφραστική του άνεση, παίρνει στο τέλος όλη την κρέμα, αποδεικνύοντας το ερμηνευτικό ταλέντο ενός ταπεινού καρατερίστα.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ληστές τραπεζών αποκτούν διαδικτυακή φήμη μεταδίδοντας ζωντανά τις ληστείες τους, όμως η δημοτικότητά της προσελκύει την προσοχή ενός βετεράνου πράκτορα του FBI και μιας ιδιοφυΐας στους υπολογιστές. Καθώς το δίδυμο πλησιάζει στην εξιχνίαση της υπόθεσης, η συμμορία ρισκάρει τα πάντα για την πιο φιλόδοξη ληστεία της.

Θάλασσα από γυαλί

(«Sea of Glass») Δραματικό θρίλερ, ελληνικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Αλέξη Αλεξίου, με τους Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, Μιχάλη Ιατρόπουλο, Νίκο Γεωργάκη, Θάνο Τοκάκη κα.

Κερδίζοντας την εκτίμηση κοινού και κριτικής στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Εδιμβούργου, όπου έκανε πρεμιέρα το τελευταίο φιλμ του Αλέξη Αλεξίου, τώρα ήρθε η ώρα να δοκιμαστεί μπροστά και στο ελληνικό κοινό.

Ο Αλεξίου, στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, έπειτα από τα ενθαρρυντικά «Ιστορία 52» και «Τετάρτη 4.45», φτιάχνει ένα νεο-νουάρ με στοιχεία γουέστερν, με σαφείς αναφορές από κλασικά φιλμ και κυρίως από το δυνατό φεμινιστικό road movie του Ρίντλεϊ Σκοτ «Θέλμα και Λουίζ», με το οποίο αναπτύσσει και μία ιδιότυπη σχέση.

Τριάντα χρόνια μετά την αμερικάνικη ταινία, που θεωρήθηκε ένας ύμνος στη γυναικεία χειραφέτηση, ο Αλεξίου παρατηρεί μελαγχολικά ότι η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί ιδιαίτερα για τις γυναίκες, που παραμένουν δέσμιες στην πατριαρχία, φυσικά θύματα της κακοποίησης και της αντρικής τοξικότητας, εγκλωβισμένες σε μια κοινωνία που ζει με στερεότυπα και τα αντρικά «θέλω».

Η εξηνταπεντάχρονη Βαγγελιώ, έχοντας περάσει μια ζωή με τον κακοποιητικό άντρα της, απομονωμένη από τα παιδιά της και τον υπόλοιπο κόσμο, μετά τον θάνατό του, αποφασίζει να πάει διακοπές έπειτα από πολλά χρόνια. Όταν κλείνει δωμάτιο σε ένα μικρό τουριστικό θέρετρο, σε ένα νησί, εκτός σεζόν, η Βαγγελιώ βρίσκεται σε ένα ετοιμόρροπο ξενοδοχείο μονάχη της, που φροντίζει η 23χρονη Βίκυ, με την οποία γίνονται αμέσως φίλες. Ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου είναι ο πατέρας της 23χρονης, γνωστός ως «Αμερικάνος», ένας βίαιος αλκοολικός άντρας, που περνά τις μέρες του πίνοντας με τους φίλους του κι έχοντας ξεσπάσματα βιαιότητας απάνω στην κόρη του, με τη συμπαράσταση της πλειονότητας των κατοίκων της μικρής πόλης, ακόμη και των αστυνομικών. Όταν η Ευαγγελία επεμβαίνει για να προστατεύσει τη νεαρή κοπέλα, οι επιπτώσεις είναι καταστροφικές για την κλειστή επαρχιακή κοινωνία.

Αναμφισβήτητα, μία ενδιαφέρουσα, ασυνήθιστη προσθήκη στο νεο-νουάρ και στην εξερεύνηση της βίας πάνω στις γυναίκες και όσων επιτρέπουν τη διαιώνισή της, που κερδίζει τις αισθήσεις με τη δυστοπική ατμόσφαιρά της. Έχοντας τη συμπαράσταση του διευθυντή φωτογραφίας Σίμου Σακιρτζή, ο Αλεξίου αξιοποιεί σε μεγάλο βαθμό το σκηνικό της Εύβοιας, όπου έχουν γίνει τα γυρίσματα. Ένα μέρος κατεστραμμένο από τις τεράστιες πυρκαγιές και τις πλημμύρες, που αναδεικνύουν έναν διαλυμένο βαλτώδη κόσμο, γεμάτο δυσφορία, έτοιμο να καταπιεί κάθε φιλοδοξία και ελπίδα.

Ο Αλεξίου κλιμακώνει άρτια την ένταση της ταινίας και κρατά καλά φυλαγμένες τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει στον θεατή, παρά το διστακτικό και μάλλον βιαστικό τρίτο μέρος, ενώ ταυτόχρονα μένει προσηλωμένος στη βασική του ιδέα: Οι γυναικείοι χαρακτήρες, οι ηρωίδες του, παρότι περιβάλλονται από ανοιχτούς δρόμους, θάλασσα και ανοιχτούς ορίζοντες, παραμένουν ψυχολογικά δέσμιες της αντρικής κυριαρχίας και των κοινωνικών, πολλές φορές θλιβερών, συμβάσεων.

Οι δυο κεντρικές ηρωίδες, η Ευαγγελία Ανδρεαδάκη, που μέσα της σιγοβράζει, αλλά παραμένει συγκρατημένη και η πρωτοεμφανιζόμενη Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, εύθραυστη και σκληρή συνάμα, αποκτούν την απαραίτητη χημεία και μεταφέρουν πειστικά τα μηνύματα και τη συγκίνηση της ταινίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η 65χρονη Βαγγελιώ αποφασίζει να πάει διακοπές μετά τον θάνατο του συζύγου της. Σε ένα έρημο τουριστικό θέρετρο γνωρίζει τη Βίκυ, ένα νέο κορίτσι που προσπαθεί να διαχειριστεί τον αλκοολικό πατέρα της. Όταν η Βαγγελιώ παρεμβαίνει σε ένα βίαιο του ξέσπασμα, οι συνέπειες θα είναι ανεξέλεγκτες.

Godzilla Minus Zero

(«Gojira -0.0») Περιπέτεια φαντασίας, ιαπωνικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τακάσι Γιαμαζάκι, με τους Ριουνόσουκε Καμίκι, Μιναμί Χαμάμπε, Γιούκι Γιαμάντα, Κουρανόσουκε Σασάκι, Τζουν Κουνιμούρα κα.

Ο Γκοντζίλα επιστρέφει, για να σκορπίσει τον τρόμο και το χάος, σε αυτό το σίκουελ της πρώτης ταινίας του 2023, που υπογράφει ο Τακάσι Γιαμαζάκι. Το υπερθέαμα συναντά τις τερατομαχίες, ο χαβαλές την καταιγιστική δράση, αλλά και την απαραίτητη ψηφιακή τεχνολογία, που πολλές φορές γίνεται πρωταγωνίστρια.
Ο Γιαμαζάκι, ανεβάζει την ένταση και τα ήδη μεγάλα μεγέθη της προηγούμενης παραγωγής, δικαιώνοντας μια ταινία καταστροφής και τεράτων, αν και δεν καταφέρνει να εμβαθύνει την προβληματική του πάνω στις πληγές του μεταπολεμικού παρελθόντος, καθώς το σενάριο τις περισσότερες φορές μένει στην επιφάνεια, το μελόδραμα δίνει και παίρνει και είναι φανερό ότι δεν δικαιολογεί τη μεγάλη διάρκειά της.

Δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Godzilla Minus One, με την Ιαπωνία να προσπαθεί ακόμη να επουλώσει τις πληγές του πολέμου και να σταθεί και πάλι στα πόδια της, η εμφάνιση μιας νέας καταστροφικής απειλής, του King Ghidorah, αναγκάζει τους επιζώντες να αντιμετωπίσουν ξανά τον φόβο και τις συνέπειες ενός ολέθριου πολέμου. Η μάχη είναι ανελέητη και χρειάζεται αυτοθυσία πολλών ανθρώπων, για την επιβίωση.

Οι τερατομαχίες συνδυάζονται με την ανθρώπινη ιστορία, τις ενοχές και την απώλεια, για μια κοινωνία που θέλει να προχωρήσει μπροστά και να βρει την πολυπόθητη ειρήνη.

Η τεχνική αρτιότητα, με τα προσεγμένα ψηφιακά εφέ, τη φωτογραφία, τον ήχο, την εκρηκτική μουσική και τον σχεδιασμό των τεράτων, αλλά και τις εντυπωσιακές σκηνές καταστροφής και με τον Γκοντζίλα να είναι πιο τρομαχτικός από ποτέ, δίνουν πόντους στην ταινία και σίγουρα μία ικανοποίηση για το κοινό της.

Ωστόσο, το ανθρώπινο δράμα υπολείπεται των σκηνών δράσης και των καταστροφών. Το συλλογικό τραύμα της μεταπολεμικής Ιαπωνίας μεταφέρεται χωρίς βάθος και πολλές φορές οι διάλογοι και οι ερμηνείες μπαίνουν στον πειρασμό ενός υπερβολικού μελοδραματισμού, ενώ και ο ρυθμός δείχνει κάποιες φορές προβληματικός, πλατειάζοντας σε υποϊστορίες χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Έτσι, η 34η ταινία του φραντσάιζ, για την εταιρεία παραγωγής Toho και το δημιούργημά της, με τον φοβερό και τρομερό Γκοντζίλα, που ξεπερνά ακόμη μία φορά τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, είναι φανερό ότι είναι γυρισμένη και σχεδιασμένη για την εμπειρία ΙΜΑΧ και αποδεικνύει ότι το υπερθέαμα πλέον είναι βασικά θέμα μεγέθους. Όσο πιο μεγάλο – και τρομαχτικό – τόσο πιο ελκυστικό.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο πόλεμος γύρισε την Ιαπωνία στο μηδέν, και ο Γκοτζίλα την πήγε στο μείον. Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε, και η χώρα δίνει αγωνιώδη μάχη για να ανακάμψει και να επιστρέψει στην καθημερινή της ζωή. Πάνω που η ανθρωπότητα δείχνει να τα καταφέρνει, μια νέα απειλή τη χτυπάει το 1949, συντρίβοντας ακαριαία κάθε ελπίδα.

George Michael: The Faith Tour

(«George Michael: The Faith Tour») Μουσικό ντοκιμαντέρ, βρετανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Όστιν και Άντριου Μόραχαν.

Η τελευταία μόδα μεταφοράς στη μεγάλη οθόνη και στην κινηματογραφική αίθουσα συναυλιών διάσημων τραγουδιστών ή συγκροτημάτων – είτε αφορά εν ενεργεία ή εκλιπόντες καλλιτέχνες – φαίνεται ότι είναι αρκετά αποδοτική, για τα στούντιο και βεβαίως τις δισκογραφικές εταιρείες.

Παραγωγές, μικρού κόστους έναντι των κανονικών ταινιών, που απευθύνονται σε ένα ευρύ κοινό θαυμαστών σε όλο τον κόσμο, αναθερμαίνουν το ενδιαφέρον για καλλιτέχνες, που έχουν κάνει τον κύκλο τους και τονώνουν τη ζήτησή τους.

Όπως για τον μακαρίτη, εδώ και δέκα χρόνια, Τζορτζ Μάικλ, ένα είδωλο της ποπ μουσικής, που έφτασε στην κορυφή της δημοτικότητάς του τις δεκαετίες του ‘80 και ‘90 και ειδικά όταν ακολούθησε σόλο καριέρα.

Το φιλμ, που αποτυπώνει τη συναυλία του 1988 στην αρένα Accor στο Παρίσι, έναν θρίαμβο κατά τη διάρκεια της σαρωτικής περιοδείας «Faith Tour», θεωρούνταν χαμένο για μεγάλο διάστημα, μέχρι που δυο παλιοί στενοί συνεργάτες του Μάικλ, οι σκηνοθέτες Άντριου Μόραχαν και Ντέιβιντ Όστιν, το ανακάλυψαν και άρχισαν να δουλεύουν πάνω σε αυτό και την αποκατάστασή του, προκειμένου να προβληθεί στους κινηματογράφους.

Το μονταρισμένο υλικό των δυο συναυλιών στο Παρίσι, με την τεχνική αποκατάσταση εικόνας και ήχου, μας μεταφέρει σε μια εποχή μακριά από την ψηφιακή βιομηχανία του θεάματος, όταν η ερμηνεία, η εκφραστικότητα και η συγκινησιακή φόρτιση του καλλιτέχνη, αλλά και η επικοινωνία του με το κοινό, έδιναν τον τόνο του γεγονότος.

Μία νοσταλγική υπενθύμιση, που μεταφέρει με μια αυθεντικότητα το φιλμ, αν και ορισμένες φορές είναι φανερή η επεξεργασία, όπως και τα κλισέ του νέου αυτού κινηματογραφικού είδους. Αυτά, όμως, είναι μάλλον λεπτομέρειες για τους φανατικούς του πρόωρα χαμένου Ελληνοκυπρίου τραγουδιστή.

Πριν από τη συναυλία προηγείται η μικρού μήκους ταινία «Finding Faith», που γύρισε η κόρη του Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Μαίρη, ένα ξεχωριστό αρχειακό υλικό, που πλαισιώνει την περίοδο της δημιουργίας του «Faith», με τη φωνή του Μάικλ να ακούγεται πάνω σε αρχειακές εικόνες, ακυκλοφόρητες φωτογραφίες του Χερμπ Ριτς και παρασκήνια από τα γυρίσματα του βίντεο κλιπ του ομώνυμου άλμπουμ.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Κράκεν: Το Τέρας των Βυθών

(«Kraken») Ταινία τρόμου, νορβηγικής παραγωγής του 2026, που ακολουθεί τις κλασικές συνταγές του Χόλιγουντ και συνδυάζει το θρίλερ και τον φόβο που προκαλεί το μυθικό Κράκεν με την οικολογική ανησυχία από τις παρεμβάσεις του ανθρώπου.

Αναδεικνύοντας τα παγωμένα τοπία της Νορβηγίας και με μία καθαρή, υψηλής ευκρίνειας εικόνα, ο σκηνοθέτης Πολ Όιε, στήνει ένα καλογυρισμένο φιλμ, που όμως βρίθει από κλισέ και μοιάζει πολλές φορές με φωτοτυπία διάσημων αμερικάνικων παραγωγών.

Ο προβληματισμός, ακόμη και για μια χώρα που φημίζεται, μάλλον καθ’ υπερβολήν, για την προστασία του περιβάλλοντος, έχει το ενδιαφέρον του, καθώς το κέρδος και η υπερεκμετάλλευση της φύσης, απ’ ό,τι φαίνεται δεν έχουν πλέον όρια και σύνορα.

Στο βαθύτερο φιόρδ της Νορβηγίας, μια θαλάσσια βιολόγος καλείται να διερευνήσει τη σύνδεση ανάμεσα σε μια σειρά από μυστηριώδη φαινόμενα και μια νέα ηχητική τεχνολογία που χρησιμοποιείται στην τοπική ιχθυοκαλλιέργεια. Οι ανεξήγητοι θάνατοι αποκαλύπτουν μια τρομακτική αλήθεια: η τεχνολογία έχει ξυπνήσει τον μυθικό Κράκεν, ένα αρχαίο τέρας των βυθών που επιστρέφει για να διεκδικήσει ξανά τη θάλασσα.

Πρωταγωνιστούν οι Σάρα Χοράμι, Μίκελ Μπρατ Σίλσετ, Έιβιντ Μπράντζεγκ, Τζένι Έβενσεν κα.

Μικροί Ηρωες

(«Les Légendaires») Κινηματογραφική μεταφορά της δημοφιλούς γαλλικής σειράς κόμικς του Πατρίκ Σομπράλ, σε μια όχι και τόσο πετυχημένη προσπάθεια να βάλει το παιδικό κοινό στο σύμπαν των «Μικρών Ηρώων» και πιθανώς να ανοίξει λογαριασμό σε ένα animation φραντσάιζ.

Οι ατρόμητοι εξερευνητές και οι πιο γενναίοι ήρωες της εποχής τους, εξαιτίας μιας τρομερής κατάρας, ξαναέγιναν παιδιά μόλις 10 ετών! Ο Νταναέλ, η Τζαντίνα, ο Γκριφ, η Σίμι και ο Ράζια πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να νικήσουν τον κακό μάγο Ντάρκαλ.

Το ψηφιακό animation, προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά με τις φωνές των Γιώργου Φασουλά, Χάρις Παγωνίδου, Μάριου Μαριόλου, Αιμιλιανή Σταυριανίδου, Νίκου Ιατρού κα.

Οι Δαιμονισμένες

(«The Devils») Η αμφιλεγόμενη ταινία του Κεν Ράσελ, ενός από τους πιο προκλητικούς Βρετανούς σκηνοθέτες, που είχε σοκάρει το κοινό πριν 55 χρόνια, για το θέμα της και κυρίως για την προκλητική σκηνοθετική της προσέγγιση, επιστρέφει σε αποκατεστημένη έκδοση 4Κ και χωρίς τις περικοπές που είχαν επιβληθεί κατά την αρχική της κυκλοφορία.

Ο Ράσελ («Ανεξέλεγκτες Καταστάσεις», «Νύχτες της Τσάινα Μπλου»), υπογράφει ένα βέβηλο, ωμό, ζοφερό, αξιομνημόνευτο φιλμ, γύρω από τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, τη σεξουαλική καταπίεση και τη βιαιότητα της εξουσίας.

Στη Γαλλία του 17ου αιώνα, ο καθολικός ιερέας Ουρμπέν Γκραντιέ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας επικίνδυνης σύγκρουσης ανάμεσα στην πολιτική και τη θρησκευτική εξουσία. Καθώς αντιστέκεται στις επιδιώξεις του πανίσχυρου και διεφθαρμένου καρδινάλιου Ρισελιέ, γίνεται στόχος κατηγοριών για μαγεία, από μία σεξουαλικά καταπιεσμένη καλόγρια.

Όλιβερ Ριντ και Βανέσα Ρεντγκρέιβ δίνουν τα ρέστα τους, στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους, ενώ δίπλα τους ξεχωρίζουν οι Ντάντλεϊ Σάτον, Μαξ Έιντριαν, Μάικλ Γκόθαρντ, Τζέμα Τζόουνς και Μάρεϊ Μέλβιν.