Περιορισμένη συμμετοχή παρά την παρουσία κορυφαίων στελεχών
Η εικόνα μιας αίθουσας που δεν γεμίζει ποτέ δεν είναι απλώς ένα στιγμιότυπο· είναι ένα μήνυμα. Και στο 3ο Συνέδριο της ΠΑΣΠ Κομοτηνής, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 2 Μαΐου 2026 στον κινηματογράφο ΡΕΞ, το μήνυμα αυτό ήταν ηχηρό, όσο κι αν επιχειρήθηκε να «σκεπαστεί» από την παρουσία ακόμη και του Γιώργου Παπανδρέου. Γιατί όταν ακόμη και η παρουσία ενός πρώην πρωθυπουργού δεν αρκεί για να γεμίσει μια αίθουσα, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθύτερο.
Στις πρώτες σειρές του κινηματογράφου βρέθηκαν πρόσωπα που για δεκαετίες σφράγισαν την πολιτική ζωή της χώρας. Ο Γιώργος Παπανδρέου, με την πολιτική του διαδρομή να συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία του ΠΑΣΟΚ, έδωσε το «παρών», όπως και ο Παύλος Γερουλάνος, ενώ δίπλα τους βρέθηκε και ο Πέτρος Κόκκαλης. Πρόσωπα με αναγνωρισιμότητα, εμπειρία και σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Ωστόσο, η παρουσία τους δεν στάθηκε αρκετή για να προσελκύσει τα μέλη της ΠΑΣΠ.
Η αίθουσα, αν και φιλοξένησε μια θεματολογία που θεωρητικά θα μπορούσε να κινητοποιήσει τη νεολαία –με αιχμή ζητήματα όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, το Δίκαιο και τα κοινωνικά δικαιώματα– παρέμεινε εμφανώς αραιή. Σε θεσμικό επίπεδο, η παρουσία του Αντιπεριφερειάρχη Ροδόπης, Εμμανουήλ Ταπατζά, έδωσε έναν τόνο πολιτικής κανονικότητας στην εκδήλωση. Ωστόσο, η απουσία του Δημάρχου Κομοτηνής, Γιάννη Γκαράνη, αποτέλεσε αντικείμενο σχολιασμού.
Πίσω από τη χαμηλή προσέλευση, ωστόσο, δεν βρίσκεται απλώς μια αποτυχημένη κινητοποίηση. Η εικόνα αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο προβληματισμού για την κατάσταση του ΠΑΣΟΚ στη Ροδόπη και ευρύτερα στη Θράκη. Το Κίνημα, παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες ανασύνταξης, δείχνει να παραμένει εγκλωβισμένο σε εσωτερικές αντιθέσεις και παλιές διαχωριστικές γραμμές.
Στελέχη που κινούνται σε διαφορετικές «γραμμές», τοπικά δίκτυα επιρροής που λειτουργούν παράλληλα και συχνά ανταγωνιστικά, καθώς και η διαρκής ανακύκλωση προσώπων που παραπέμπουν στο παρελθόν, δημιουργούν ένα τοπίο που δύσκολα εμπνέει εμπιστοσύνη, ειδικά στην νεολαία.
Ειδικά στη Θράκη, η κατάσταση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα. Οι αναφορές σε ένα «φιλοπροξενικό» μπλοκ εντός του ευρύτερου χώρου, με στελέχη που φέρονται να λειτουργούν υπό την επιρροή εξωθεσμικών παραγόντων, δεν είναι καινούργιες. Αντιθέτως, ενισχύουν την αίσθηση ότι το κόμμα δεν έχει καταφέρει να χαράξει μια καθαρή και ενιαία στρατηγική στην περιοχή.
Αυτή η πολυδιάσπαση έχει και άμεσες πολιτικές συνέπειες. Η αδυναμία συντονισμού, η έλλειψη κοινής κατεύθυνσης και οι προσωπικές στρατηγικές υπονομεύουν την εικόνα του κόμματος και περιορίζουν την επιρροή του σε τοπικό επίπεδο. Και όταν αυτά τα χαρακτηριστικά συνδυάζονται με μια εμφανή απόσταση από τη νέα γενιά, το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο με τη χαμηλή συμμετοχή και την περιορισμένη δυναμική.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο. Ποιο είναι σήμερα το ΠΑΣΟΚ στη Ροδόπη; Είναι ένα ενιαίο πολιτικό σώμα ή ένα σύνολο από επιμέρους ομάδες με διαφορετικές αφετηρίες και επιδιώξεις; Και κυρίως, μπορεί να απευθυνθεί πειστικά στη νέα γενιά ;
Η ηγεσία του κόμματος, υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη, επιχειρεί να προβάλλει μια εικόνα ανανέωσης και δυναμικής επιστροφής. Ωστόσο, τα τοπικά δεδομένα συχνά δεν την επιβεβαιώνουν. Εκδηλώσεις όπως το συνέδριο της ΠΑΣΠ στην Κομοτηνή λειτουργούν ως «βαρόμετρο» για την πραγματική απήχηση του κόμματος – και τα ευρήματα δεν είναι ενθαρρυντικά.
Η αποστασιοποίηση των νέων από τις κομματικές διαδικασίες, στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να αποκτά ιδιαίτερη σημασία αφού οι νέοι ψηφοφόροι αναζητούν προτάσεις που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες προκλήσεις και όχι αναφορές σε παλαιότερες εποχές.
Το παράδοξο είναι ότι η θεματολογία του συνεδρίου είχε όλα τα χαρακτηριστικά για να προσελκύσει το ενδιαφέρον. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, τα ζητήματα δικαιωμάτων, οι αλλαγές στο εργασιακό τοπίο – όλα αυτά αποτελούν πεδία που αγγίζουν άμεσα τη νέα γενιά. Ωστόσο, η σύνδεση αυτών των θεμάτων με μια πολιτική ταυτότητα που παραμένει ασαφής ή κατακερματισμένη φαίνεται να μην πείθει.
Η εικόνα της μισοάδειας αίθουσας στο ΡΕΞ δεν είναι απλώς ένα επικοινωνιακό ατόπημα. Είναι μια ένδειξη ότι το χάσμα μεταξύ πολιτικών φορέων και κοινωνίας –και ειδικά των νέων– παραμένει βαθύ. Και όσο αυτό το χάσμα δεν γεφυρώνεται με ουσιαστικό τρόπο, καμία παρουσία, όσο ισχυρή κι αν είναι, δεν αρκεί για να το καλύψει.
