Σε επιστολή της εξήγησε τους λόγους της παραίτησής της
Τριγμούς στα τοπικά πολιτικά δρώμενα της Ναυπάκτου έχει προκαλέσει η προημερών παραίτηση της αντιδημάρχου Κοινωνικής Πολιτικής Μαρίνας Ρισβά-Πατακοπούλου. Η κα Ρισβά-Πατακοπούλου βρισκόταν σε μια δομή κομβικής σημασίας για τις ανάγκες της κοινωνίας όπως αποτυπώνονται στη σημερινή δύσκολη συγκυρία και κατά γενική ομολογία λειτουργούσε σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο το οποίο συνεχώς αναβαθμιζόταν. Μένει πλέον να δούμε εάν η παραίτησή της και οι λόγοι που την οδήγησαν σε αυτή θα έχουν συνέπειες στους πολίτες της Ναυπάκτου. Η ίδια σε ανοιχτή επιστολή προς τους συμπολίτες της όπως είχε αναφέρει το nafsweek.gr, είχε επισημάνει τους λόγους της παραίτησής της κάνοντας λόγο για «…συγκρούσεις με συμφέροντα, ανασφάλειες και μικροπολιτικές σκοπιμότητες». Συγκεκριμένα ανέφερε:
«Αγαπημένοι μου συμπολίτες,
Με βαθιά συγκίνηση και αίσθημα ευθύνης απέναντι σε όλους εσάς που με τιμήσατε με την ψήφο, την εμπιστοσύνη και την αγάπη σας, γνωστοποιώ την απόφασή μου να παραιτηθώ από τη θέση της Αντιδημάρχου Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Ναυπακτίας.
Η απόφαση αυτή δεν πάρθηκε ελαφρά τη καρδία. Είναι αποτέλεσμα μιας πορείας δύσκολης, όπου το έργο, η διαφάνεια και η αυθεντική προσφορά συγκρούστηκαν με συμφέροντα, ανασφάλειες και μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Όταν ο ίδιος ο Δήμαρχος χαρακτήρισε δημόσια ως «εμπαιγμό» τη δημοσκόπηση του Υπουργείου Εσωτερικών που ανέδειξε την Κοινωνική Πολιτική της Ναυπακτίας ανάμεσα στις πρώτες θέσεις πανελλαδικά, ένιωσα βαθιά λύπη.
Η δήλωση αυτή έγινε τη στιγμή που άλλες υπηρεσίες του Δήμου — πλην του Περιβάλλοντος — κατετάγησαν στις τελευταίες θέσεις της χώρας, και έτσι επιλέχθηκε να εξισωθεί το φως με το σκοτάδι, η επιτυχία με την αποτυχία, για να μειωθεί η αξία της κοινωνικής προσπάθειας.
Εκεί κατάλαβα πως η αλήθεια, όταν δεν βολεύει, θεωρείται απειλή. Από τότε, άρχισαν να πληθαίνουν οι παρεμβάσεις, οι σιωπές και τα εμπόδια.
Στο Κοινωνικό Παντοπωλείο και το Συσσίτιο, όπου καθημερινά άνθρωποι βρίσκουν στήριξη και αξιοπρέπεια, οι διαδικασίες «πάγωσαν» για μήνες, αφήνοντας τις δομές χωρίς τρόφιμα, στο όνομα μιας δήθεν λανθασμένης ανάθεσης.
Η δημιουργία του Κοινωνικού Φαρμακείου – ενός έργου που είχε εξασφαλισμένη χορηγία – ματαιώθηκε με νομικά προσχήματα, για να μη φανεί η επιτυχία.
Οι χορηγοί που πλησίασαν με διάθεση προσφοράς, απομακρύνθηκαν μεθοδικά. Κι ενώ προσπαθούσα να κρατήσω όρθιες τις δομές με προσωπική εργασία, οικονομικές θυσίες και ανθρώπους που πίστεψαν στο όραμα της κοινωνικής αλληλεγγύης, βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα αόρατο αλλά επίμονο τείχος απαξίωσης.
Υπήρξαν υπηρεσιακοί παράγοντες που στάθηκαν εμπόδιο αντί αρωγοί. Υπήρξαν στιγμές που πληροφορήθηκα πως δόθηκαν εντολές χωρίς τη γνώση μου – ακόμη και για ευαίσθητες δομές όπως τα ΚΔΑΠ ΑμεΑ ή το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι».
Κι όταν τόλμησα να ζητήσω θεσμική τάξη και διαφάνεια, εισέπραξα σιωπή. Δέχθηκα ειρωνείες, δημόσιες προσβολές, ακόμη και διαδικτυακή διαπόμπευση από στέλεχος της ίδιας δημοτικής αρχής – χωρίς καμία αποδοκιμασία, χωρίς προστασία, χωρίς λέξη συμπαράστασης.
Όλα αυτά, όμως, δεν με λύγισαν. Η αλήθεια είναι πως η ευρεία αποδοχή των συμπολιτών μου – οι προβολές στα μέσα, τα χιλιάδες μηνύματα αγάπης, οι ευχαριστίες στα πρόσωπα των ωφελουμένων – ενόχλησαν.
Ο φόβος ότι η κοινωνική αναγνώριση θα μεταφραστεί σε πολιτική απήχηση γέννησε ανασφάλειες. Κι έτσι, κάποιοι επέλεξαν να πολεμήσουν όχι το έργο, αλλά τον άνθρωπο πίσω από αυτό.
Μα εγώ δεν υπηρέτησα ποτέ αξιώματα∙ υπηρέτησα ανθρώπους. Τους ηλικιωμένους που περίμεναν ένα πιάτο ζεστό φαγητό. Τα παιδιά με αναπηρία που χρειάζονταν φροντίδα και τρυφερότητα. Τις οικογένειες που δοκιμάζονταν. Τους Ρομά που βρήκαν για πρώτη φορά ισότιμη μεταχείριση, στήριξη και πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές.
Στο πλευρό όλων αυτών έδωσα ό,τι μπορούσα – από τον χρόνο, την ψυχή, ακόμη και το εισόδημά μου. Για δύο ολόκληρα χρόνια υπηρέτησα χωρίς αντιμισθία, προσφέροντας από καρδιάς, με μόνη ανταμοιβή το χαμόγελο και την ευγνωμοσύνη των ανθρώπων.
Γιατί πίστευα και πιστεύω ότι η κοινωνική πολιτική δεν είναι τίτλος. Είναι λειτούργημα, είναι στάση ζωής. Κι όταν η πολιτική εξουσία μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαραθέσεων και μικροψυχίας, τότε η αξιοπρέπεια απαιτεί αποχώρηση. Έτσι αποφάσισα να φύγω.
Όχι γιατί κουράστηκα, αλλά γιατί αρνούμαι να είμαι συνένοχη στη σιωπή. Παραμένω ανεξάρτητη Δημοτική Σύμβουλος, για να τιμήσω τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν, και να συνεχίσω να υπερασπίζομαι όσα πίστεψα και υπηρέτησα με πάθος.
Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για το φως, τη διαφάνεια, την αξιοπρέπεια, τον άνθρωπο. Ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου όσους στάθηκαν δίπλα μου, όσους πίστεψαν στο έργο και στην αλήθεια μου.
Η κοινωνική πολιτική δεν σταματά όταν σβήνει ένας τίτλος. Συνεχίζεται με την καρδιά, εκεί όπου υπάρχει ανάγκη, πίστη και αγάπη. Δεν σιωπώ. Συνεχίζω να αγωνίζομαι ανεξάρτητη, με πίστη στον Θεό, στον άνθρωπο και στο φως».
Από την πλευρά του ο δήμαρχος Ναυπακτίας κ. Βασίλης Γκίζας ευχαρίστησε θερμά την κ.Μαρίνα Ρισβά για τη συνεργασία κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και της ευχήθηκε καλή συνέχεια στην αυτοδιοικητική της πορεία και κάθε προσωπική και επαγγελματική επιτυχία.
Η κα Ρίσβα-Πατακοπούλου δεν άφησε αναπάντητη την «ευχή» του δημάρχου και ανέφερε: « σχετικά με την ανακοίνωσή του για την παραίτησή μου. Διάβασα με προσοχή την ανακοίνωση του κ. Δημάρχου σχετικά με την παραίτησή μου.
Το «ευχαριστώ» που αναφέρει, είναι, δυστυχώς, υποκριτικό.Διότι συνεργασία ουσιαστική, ειλικρινής και θεσμικά σεβαστή δεν υπήρξε ποτέ.
Υπήρξε απλώς μία τυπική συνύπαρξη, συχνά γεμάτη παρακάμψεις, σιωπές και απαξίωση προσπαθειών που έγιναν με αυταπάρνηση για τον άνθρωπο.
Το αληθινό ευχαριστώ που όφειλε να ειπωθεί, δεν είναι προς το πρόσωπό μου ,
είναι προς το έργο, προς τους εθελοντές, τους δωρητές και τους ανθρώπους που με πίστεψαν και στάθηκαν δίπλα στις κοινωνικές δομές της Ναυπακτίας.
Είναι προς εκείνους που είδαν τις αλλαγές, τα αποτελέσματα, τη διαφάνεια και το ήθος με το οποίο λειτούργησαν οι Δομές αυτά τα δύο χρόνια.
Δεν περίμενα φιλοφρονήσεις. Περίμενα Σεβασμό ΟΧΙ προσποιητό λόγο μετά την αποχώρησή μου. Η ευγνωμοσύνη δεν εκφράζεται με δημόσια λόγια, αλλά με θεσμική συνέπεια,
και αυτή, δυστυχώς, δεν υπήρξε. Ο κόσμος της Ναυπακτίας, όμως, ξέρει πια να ξεχωρίζει τα ψεύτικα χαμόγελα από την αλήθεια και την υποκρισία από την προσφορά.
