Η ιρακινή ταινία, «Η Τούρτα του Προέδρου», η πρώτη που προσκλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών και μάλιστα τιμήθηκε με τη Χρυσή Κάμερα, καθώς και το πολυσυζητημένο «καταραμένο» αισθηματικό φιλμ τρόμου «Η Νύφη», του Φρανκεστάιν, σε σκηνοθεσία Μάγκι Τζίλενχαλ κι ένα εντυπωσιακό καστ, μαζί με τρία ξεχωριστά animation, έχουν το ενδιαφέρον τους και αναμένεται να τραβήξουν το δικό τους κοινό. Επίσης, προβάλλεται και η ελληνική κωμωδία «Φίλοι για Πάντα», με τον Θανάση Σαλταμπάση.

Η Τούρτα του Προέδρου

(«The President’s Cake») Δραματική ταινία, ιρακινής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Χασάν Χάντι, με τους Μπανέν Αχμάντ Ναγιέφ, Σαγιάντ Μοχάμαντ Κάσεμ, Γουαγέντ Τάμπετ Χρεϊμπάτ, Ραχίμ Αλ Χαγί κα.

Η πρώτη ιρακινή ταινία που διαγωνίστηκε και μάλιστα κέρδισε το βραβείο κοινού και τη Χρυσή Κάμερα, στο Τμήμα Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών, στις Κάννες, είναι τούτη η καλογυρισμένη δραματική κομεντί του Χασάν Χάντι, στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο.

Ένα φιλμ, που διαθέτει μία φρέσκα ματιά, θυμίζοντας κάπως τον πρώιμο Αμπάς Κιαροστάμι και μας μεταφέρει στη δεκαετία του ‘90 στο Ιράκ της απόλυτης εξουσίας του Σαντάμ Χουσεΐν και των βάναυσων οικονομικών κυρώσεων που είχαν επιβάλλει οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους, στην ασιατική χώρα και τον ταλαίπωρο λαό της, έπειτα από έναν μακροχρόνιο πόλεμο με το Ιράν και τη μεγάλη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους το 1991.

Ο Χασάν Χάντι, θα μας διηγηθεί, τα δικά του παιδικά βιώματα, μέσα από τα μάτια ενός κοριτσιού, μία ιστορία επιβίωσης και βίαιης ενηλικίωσης, αποκαλύπτοντας σταδιακά τον παραλογισμό και τις δυσκολίες της ιρανικής κοινωνίας, αλλά και τις αυταρχικές μεθόδους ενός καθεστώτος που αισθάνεται περικυκλωμένο από εχθρούς και δεν διστάζει να δείξει τη σκληρότητά του επί δικαίων και αδίκων.

Η μικρή Λάμια είναι η άτυχη της χρονιάς, καθώς θα κληρωθεί στην τάξη της να κάνει το κέικ προς τιμήν του προέδρου της χώρας, όπως είχε καθιερωθεί επί Σαντάμ. Σε μια εποχή, που οι άνθρωποι έχουν χάσει σχεδόν τα πάντα, καθώς το Ιράκ χειμάζεται από τις διεθνείς οικονομικές κυρώσεις, η 9χρονη Λάμια, που ζει με τη γιαγιά της, θα πρέπει να βρει τα υλικά για να φτιάξει το υποχρεωτικό γενέθλιο γλύκισμα για τον πρόεδρο και να αποφύγει τη βαρύτατη τιμωρία. Έτσι, η Λάμια, που δεν έχει τίποτα πέρα από τον αγαπημένο της κόκορα, θα ταξιδέψει στην πόλη αναζητώντας ζάχαρη, αυγά, αλεύρι και ό,τι άλλο χρειάζεται, έχοντας μόνο τη βοήθεια του φίλου της Σαΐντ, ο οποίος θα αναλάβει να κλέψει τα φρέσκα φρούτα για το κέικ.

Αυτή η μικρή Οδύσσεια της ηρωίδας, δίνει την ευκαιρία στον Χάντι να μιλήσει για τα όσα έζησε ένας λαός εκείνη την ακανθώδη εποχή, που απ’ τη μια πλήττεται από τις οικονομικές κυρώσεις και από την άλλη από τη σκληρότητα του καθεστώτος, που είχε γεμίσει τους δρόμους και τις πλατείες με τα αγάλματα του προέδρου, ως επιβολή της ισχύος του.

Οι συναντήσεις της μικρής Λάμια, αναδεικνύουν το κοινωνικό μωσαϊκό της χώρας, με ανθρώπους διαφορετικών χαρακτήρων: άλλοι ευγενικοί, καλοσυνάτοι, φοβισμένοι και άλλοι ύπουλοι, αδυσώπητοι ή και αρπακτικοί, κάτω από ένα καθεστώς φόβου και συνεχούς ανησυχίας.

Ο Σάντι, θα φτιάξει ένα συναρπαστικό φιλμ, με χιούμορ και συγκινητική ανθρωπιά, βρίσκοντας μία βολική χρυσή τομή, αφηγούμενος, όπως αρκετοί συνάδελφοί του, μέσα από την οπτική ενός παιδιού. Και ως εκ τούτου αποφεύγοντας το ρίσκο να εμβαθύνει στα αμφιλεγόμενα ιστορικά γεγονότα, που προκάλεσαν την καταστροφή του ιρακινού λαού και τα γεωστρατηγικά, οικονομικά παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων.

Αν και το καστ δεν είχε πρότερη εμπειρία με τον κινηματογράφο, αποδεικνύεται εξαιρετικό και ειδικά η μικρή πρωταγωνίστρια, ενώ στα θετικά και ότι τα γυρίσματα έγιναν εξ ολοκλήρου στο Ιράκ και σε φυσικούς χώρους.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στη δεκαετία του 1990 και κάτω από το αυστηρό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν και τα βαθιά οικονομικά πλήγματα από τις διεθνείς κυρώσεις, ένα εννιάχρονο κορίτσι επιλέγεται από το σχολείο της για να φτιάξει την υποχρεωτική γενέθλια τούρτα για τον πρόεδρο. Μια επικίνδυνη αποστολή που συνεπάγεται φυλάκιση και σωματική τιμωρία σε περίπτωση αποτυχίας.

Η Νύφη!

(«The Bride!») Αισθηματική ταινία τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Μάγκι Τζίλενχαλ, με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Τζέσι Μπάκλεϊ, Τζέικ Τζίλενχαλ, Πίτερ Σάρσγκαρντ, Πενέλοπε Κρουζ, Άνετ Μπένινγκ κα.

«Η Νύφη!», έχει ήδη κερδίσει το στοίχημα της διαφήμισής της, προκαλώντας αδιαμφισβήτητα μία περιέργεια για το θέμα της, αλλά και με το παρασκήνιο της παραγωγής. Και αυτό γιατί απ’ τη μια, το στόρι περιστρέφεται γύρω από το γοτθικό εμβληματικό έργο της Μαίρης Σέλεϊ «Φρανκεστάιν» και είναι επηρεασμένο από το, κλασικό σήμερα, φιλμ του 1935 «Η Νύφη του Φρανκεστάιν» και απ’ την άλλη, για την απόφαση ενός μεγάλου στούντιο να εμπιστευτεί πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια, στη σκηνοθέτιδα (και ηθοποιό) Μάγκι Τζίλενχαλ, στη μόλις δεύτερη ταινία της και να της εξασφαλίσει ένα ζηλευτό καστ – από Κρίστιαν Μπέιλ και Τζέσι Μπάκλεϊ μέχρι Πενέλοπε Κρουζ και Άνετ Μπένιγνκ.

Όμως, η οθόνη είναι αποκαλυπτική. Το φιλμ, που μπλέκει μάλλον άγαρμπα τη φαντασία με το καταραμένο ρομάντζο, την αστυνομική βίαιη περιπέτεια και τον εξπρεσιονισμό με την πανκ ροκ αισθητική και μια δόση μιούζικαλ, αποδεικνύεται ως ένα εγχείρημα, απλωμένο υπερβολικά και χωρίς αίσθηση του κινδύνου, σε κινηματογραφικούς χώρους και ιδέες, που θέλουν τουλάχιστον την ικανότητα ενός Τιμ Μπάρτον.

Παρά την εντυπωσιακή εικονογραφία του και την πλούσια παραγωγή του, τους ικανότατους πρωταγωνιστές και την εμπειρία του διευθυντή φωτογραφίας Λόρενς Σερ, το πομπώδες φιλμ της Τζίλενχαλ, τις περισσότερες φορές μοιάζει αναποφάσιστο, αν θα ρίξει το βάρος της στο σκοτεινό ρομάντζο και την περιπέτεια του καταραμένου ζευγαριού ή στον τρόμο και στην εύστοχη ιδέα των κοινωνικών αναταράξεων της δεκαετίας του ‘30 και του μεγάλου «κραχ», που μένει σε μεγάλο βαθμό τελικά αναξιοποίητη.

Στο Σικάγο του ‘30 και των κοινωνικών αναταραχών, το τέρας του Φρανκεστάιν ζητά από τον Δρ Γιουφρόνιους να του δημιουργήσει μια σύντροφο. Μαζί θα δώσουν ζωή σε μία όμορφη κοπέλα, που έχασε τη ζωή της σε ένα φαινομενικό ατύχημα, καθώς κατέβαινε μία σκάλα, για να βρεθεί σε μια λίμνη από αίμα. Το παράξενο παραμορφωμένο ζευγάρι, μια γυναίκα που έχει χάσει τη μνήμη της και ένας τεράστιος, γεμάτος ουλές άντρας, θα βρεθεί να διώκεται από τις αρχές και όχι μόνο, και θα αναγκαστεί να σκοτώσει όποιον θα σταθεί εμπόδιο στον έρωτά τους, πυροδοτώντας μία βίαιη και ορισμένες φορές αποτρόπαιη σκοτεινή περιπέτεια εγκλήματος.

Η έμπνευση της Τζίλενχαλ να μεταφέρει τη γοτθική ιστορία της Σέλεϊ στο Σικάγο της ταραχώδους δεκαετίας του ‘30, μπορεί να αποκτά μία γοητεία και να έρχεται κοντά στο φιλμ του 1935 και την επίδραση που είχε η Έλσα Λάντσεστερ (στον ομώνυμο ρόλο) στο κοινό, παρά τον ελάχιστο χρόνο συμμετοχής της στην οθόνη, αλλά η ταινία της φαίνεται να δημιουργεί συνεχώς σκηνοθετικά και σεναριακά σταυροδρόμια και η σκηνοθέτιδα να παίρνει τις περισσότερες φορές τον λάθος δρόμο.

Στο φιλμ, που μοιάζει με το τέρας του Φρανκεστάιν να συναντά την Μπόνι και τον Κλάιντ, δεν αφήνει να αναπνεύσει η παθιασμένη ιστορία. Φορτωμένη από ακαθόριστες εμπνεύσεις, καταδιώξεις με αυτοκίνητα, υπαρξιακό τρόμο, κορεσμένα χρώματα, έντονο μακιγιάζ, κοστούμια εποχής (έξοχα), ακόμη και με τραγούδια και χορευτικά κομμάτια, που τις περισσότερες φορές μοιάζουν ξεκάρφωτα, η ιστορία χάνει τη συνοχή της και η σκηνοθέτιδα το μέτρο.

Το φιλμ, που πάσχει αφηγηματικά, δείχνει αποπροσανατολισμένο και μοιράζει σκόρπιες αναφορές για τις κοινωνικές αναταραχέςς της εποχής, μοιάζει να χάνει τον πυρήνα του πνεύματος του έργου της Σέλεϊ και τον έλεγχο από το φλύαρο στόρι, αλλά κυρίως κυρίως να πέφτει στην παγίδα του εντυπωσιασμού, δίχως κανένα υπόβαθρο για να το στηρίξει.

Το πολυπρόσωπο καστ δείχνει και αυτό να βολοδέρνει, με τον Κρίστιαν Μπέιλ να τα πηγαίνει καλύτερα, αναδεικνύοντας την τραγικότητα της ύπαρξής του, στηριζόμενος και στο πιο καλογραμμένο και καθαρό χαρακτήρα της ιστορίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στο Σικάγο της δεκαετίας του 1930, το τέρας του Φρανκενστάιν ζητά από τον Δρ Γιουφρόνιους να του δημιουργήσει μια σύντροφο. Δίνουν τότε ζωή σε μια δολοφονημένη γυναίκα, πυροδοτώντας τον ρομαντισμό, αλλά και μια βίαιη περιπέτεια, σε μια εποχή κοινωνικών ανατροπών.

Dog of God

(«Dieva Suns») Ταινία κινούμενων σχεδίων, λετονικής και αμερικάνικης παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ράιτις και Λάουρις Άμπελε.

Τολμηρό, αλληγορικό, αυστηρώς ενήλικο animation, από τη νέα σχολή κινουμένων σχεδίων της Λετονίας, που έκανε το «μπαμ» πέρυσι με το έξοχο « Flow: Η Γάτα Που Δεν Φοβόταν Το Νερό», κερδίζοντας το Όσκαρ κινουμένων σχεδίων και αμέτρητες άλλες διακρίσεις.

Βέβηλο, ιερόσυλο, μία σωστή κατάβαση στην άβυσσο των ανθρώπινων αδυναμιών, μία καυστική σάτιρα της υποκρισίας των ανθρώπων, το φιλμ εξερευνά τη δυναμική της εξουσίας, της ντροπής και της καταδίκης, μέσα από το πρίσμα της θρησκοληψίας, του σεξ και της μαγείας, με τα αδέλφια Άμπελε να ξεπερνούν τα όρια ή για την ακρίβεια να τα αγνοούν εντελώς.

Βασισμένη σε ένα αληθινό περιστατικό του 17ου αιώνα στη Λιβονία, στις ανατολικές ακτές της Βαλτικής, η ταινία μιλά για τη μοναδική καταγεγραμμένη δίκη ανθρώπου που θεωρήθηκε λυκάνθρωπος, μία ιστορία που έχει περάσει στη λαϊκή παράδοση της χώρας.

Σε ένα χωριό της Λιβονίας, μέσα σε μια καταρρακτώδη βροχή, οι αγρότες πίνουν μέχρι αναισθησίας και μαζί τους οι αριστοκράτες της περιοχής, που ενδίδουν στις σαρκικές απολαύσεις. Στο μεταξύ, η θρησκευτική κάστα – υποκριτικά – τους παρακαλεί να μετριάσουν τις αμαρτίες τους. Όταν ένα αρχαίο κειμήλιο εξαφανίζεται, μια γυναίκα κατηγορείται για μαγεία, γεγονός που ωθεί τον αυτοαποκαλούμενο Λυκάνθρωπο – γνωστό και ως «Σκύλο του Θεού» – να εμφανίσει ένα μοναδικό δώρο, τους «όρχεις του Διαβόλου», βυθίζοντας την κοινότητα στην τρέλα, στον άκρατο ηδονισμό, σε έναν βάλτο σεξ και βίας.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, το στόρι και πολύ περισσότερο η εικονογράφηση, δεν προσφέρεται για το ευρύ κοινό, καθώς οι σκηνές πολλές φορές γίνονται σκληρές στα όρια του γκραν γκινιόλ και ταυτόχρονα, με γκροτέσκα διάθεση, χωρίς όμως να χάνει την τόλμη της και τη διείσδυση στην ανθρώπινη φύση. Μια ιστορία για τη μαγεία, την καταπίεση της εξουσίας, τον Χριστιανισμό, το σεξ, που συνδυάζει τον μεσαιωνικό μυστικισμό με τη σύγχρονη ψυχεδέλεια.

Γυρισμένο με την χειροποίητη τεχνική rotoscope animation, με την οποία οι δημιουργοί σχεδιάζουν πάνω σε πραγματικά βίντεο, με αληθινούς ηθοποιούς, καρέ – καρέ, για να φτάσουν κοντά στη ρεαλιστική κίνηση, αλλά και μιας αληθοφάνειας που ακουμπά στη σημερινή πραγματικότητα.

Μία κινηματογραφική εμπειρία, που θα αγκαλιάσουν όσοι ελκύονται από το παράξενο, το σουρεαλιστικά ανησυχητικό σύμπαν, που δημιουργούν ανάγωγα και αμετανόητα οι αδελφοί Άμπελε.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Σε ένα λετονικό χωριό του 17ου αιώνα, η κλοπή ενός ιερού κειμηλίου πυροδοτεί κατηγορίες για μαύρη μαγεία, ενώ εμφανίζεται ένας 80χρονος, αυτοαποκαλούμενος λυκάνθρωπος, γνωστός ως ο Σκύλος του Θεού, φέρνοντας μαζί του ένα μυστηριώδες δώρο: τους Όρχεις του Διαβόλου. Η άφιξή του πυροδοτεί μια αλυσίδα απρόβλεπτων γεγονότων που κορυφώνεται σε ένα ξέφρενο όργιο.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Scarlet

(«Scarlet») Ένα ξεχωριστό animation από την ιαπωνική σχολή και τον Μαμόρου Χοσόντα, τον υποψήφιο για Όσκαρ «Mirai», με μια ενδιαφέρουσα ιστορία εκδίκησης, εμπνευσμένη από τον Σαίξπηρ, που ταξιδεύει ανά τους αιώνες.

Ένα χειροποίητο περιπετειώδες animation, συνδυασμός παραδοσιακών και ψηφιακών τεχνικών, που θέλει την ηρωίδα Σκάρλετ, μία πριγκίπισσα της μεσαιωνικής εποχής, να ξεκινά μία επικίνδυνη αποστολή για να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα της. Εξαιρετική εικονογραφία, χορταστικό θέαμα, μηνύματα για την οργή, τη συντροφικότητα και την πίστη και το θάρρος, σε ένα φιλμ που μπορεί να μην φτάνει στα επίπεδα του «Mirai», αλλά είναι αξιοπρόσεκτο και θα ικανοποιήσει μικρούς και μεγάλους.

Στον Κόσμο των Ζώων

(«Hoppers») Διασκεδαστικό ψηφιακό animation (2026) της Pixar και πρώτη δουλειά του Ντάνιελ Τσονγκ.

Η φιλόζωη νεαρή Μέιμπελ χρησιμοποιεί μια ευφυή νέα τεχνολογία που έχει σχεδιαστεί για να «μετατρέπει» την ανθρώπινη συνείδηση σε ρομποτικά ζώα που μοιάζουν με αληθινά, και αποκτά ως άβαταρ έναν κάστορα, αποκαλύπτοντας μυστήρια μέσα στον ζωικό κόσμο πέρα από οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί. Το φιλμ προβάλλεται και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά με τις φωνές των: Λυδία Τζανουδάκη, Νικορέστη Χανιωτάκη, Βαλάντης Γαούτσης, Λευτέρης Ελευθερίου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Αντιγόνη Ψυχράμη, Λαέρτης Μαλκότσης, Δημήτρης Ζαπατίνας κα.

Φίλοι για Πάντα

Η δεύτερη ταινία της νεότευκτης ελληνικής εταιρείας παραγωγής Iconic Films μέσα σε λίγους μήνες, με την οποία κάνει το ντεμπούτο του ο Κωνσταντίνος Μουσούλης και πρωταγωνιστεί ο συμπαθής Θανάσης Σαλταμπάσης.

Μία κομεντί, που θέλει να μιλήσει για τη φιλία και το περιεχόμενό της, με αφορμή έναν γάμο που πήγε στραβά, καθώς ο γαμπρός εμφανίζεται τύφλα στο μεθύσι και εξελίσσεται σε μία κωμωδία παρεξηγήσεων, ταξιδεύοντας ως την Κρήτη. Εκτός από τον πρωταγωνιστή, παίζουν και οι Αγοραστή Αρβανίτη, Ντορέττα Παπαδημητρίου, Θανάσης Αλευράς, Ζήσης Ρούμπος, Γιάννης Απέργης, Τάκη Παπαματθαίου, Λούις Μάντιλορ κα.