Ενώ η Αθήνα έχει δήμαρχο, έργο και κανονική λειτουργία, κάποιοι αναζητούν απλώς ρόλο
Η καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη φωτογραφία της οικογένειας Ντε Γκρες καταφέρνει κάθε χρόνο κάτι αξιοθαύμαστο. Nα επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο ανθρώπους που δεν συμμετέχουν σε αυτόν. Φέτος, το όνομα του Παύλου επανεμφανίζεται συνοδευόμενο από ένα γνώριμο σενάριο, αυτή τη φορά ντυμένο με τον μανδύα της «αυτοδιοίκησης». Όχι, δεν μιλάμε για πολιτική φιλοδοξία, άλλωστε αυτή προϋποθέτει πολιτική πράξη. Μιλάμε για μια ιδέα.
Η πλατεία Συντάγματος δεν φαίνεται να τον συγκινεί όσο η πλατεία Κοτζιά, που, αντίθετα, παρουσιάζεται ως πιο ασφαλής και λιγότερο απαιτητική επιλογή. Ένας δήμος, εξάλλου, είναι πάντα μια ελκυστική σκηνή. Αρκετά σοβαρή για να αποπνέει κύρος, αρκετά «μαλακή» για να μη ζητά ιδεολογικές συγκρούσεις. Και πάνω απ’ όλα, ιδανική όταν δεν υπάρχει πρόθεση να ενοχληθεί κανείς.
Αλλά πως θα μπορούσε ένας Γλιξμπουργκ να βρεθεί εκεί; Όπως λένε άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα στον Παύλο, αυτό θα πρέπει να γίνει χωρίς καμία πρόκληση, καμία ανατροπή, μόνο με συναίνεση και καθολική αποδοχή! Μια πολιτική παρουσία υπό τον όρο ότι όλοι θα συμφωνούν εκ των προτέρων. Μια συμμετοχή χωρίς ρίσκο, ευθύνη ή κόστος. Πολιτική light, με έμφαση στο concept, δηλαδή.
Και τι ακριβώς θα πρόσφερε ο Παύλος Ντε Γκρες στην Αθήνα; Όχι, μην περιμένετε σχέδια για γειτονιές, υποδομές ή καθημερινότητα. Το δυνατό χαρτί είναι αλλού. Στη «λάμψη»! Μια λέξη που ακούγεται συχνά, εξηγείται σπάνια και κοστίζει πάντα ακριβά. . Η Αθήνα, λέγεται, χρειάζεται περισσότερη διεθνή λάμψη. Προφανώς γιατί τα έργα, η καθημερινότητα, η λειτουργία του δήμου και η εξωστρέφεια που ήδη χτίζεται δεν επαρκούν. Χρειάζεται κάτι πιο «ισχυρό», ένα επώνυμο που να ταξιδεύει καλύτερα από τις πολιτικές. Και κάπου εδώ αξίζει να σημειωθεί το αυτονόητο, που συχνά παραλείπεται ότι ο Δήμος Αθηναίων έχει δήμαρχο. Και όχι απλώς έχει, αλλά λειτουργεί, εξελίσσεται και παρουσιάζει έργο. Η πόλη δεν βρίσκεται σε κενό εξουσίας ούτε σε αναζήτηση σωτήρα. Δεν περιμένει κάποιον να τη συστήσει στον κόσμο, ούτε να της δώσει ταυτότητα. Αυτά τα έχει ήδη.
Παρά τις διαβεβαιώσεις περί αποποίησης τίτλων και συμβόλων, το αφήγημα παραμένει εμμονικά δεμένο με την καταγωγή. Διότι αυτό που πραγματικά πουλά το σενάριο δεν είναι μια πολιτική πρόταση, αλλά η παγκόσμια «πρωτιά»! Ο πρώτος πρώην πρίγκιπας που θα εξελεγεί δήμαρχος. Όχι για να αλλάξει την πόλη, αλλά για να γίνει είδηση.
Η Αθήνα, όμως, δεν χρειάζεται να γίνει πείραμα ή επικοινωνιακό προϊόν. Δεν χρειάζεται βασιλική λάμψη για να λειτουργήσει ούτε διεθνή περιέργεια για να σταθεί. Χρειάζεται διοίκηση, συνέχεια και σοβαρότητα στοιχεία που ήδη έχει.
