Η δεύτερη στάση της δράσης «Γνωρίζουμε τη βιοποικιλότητα των αρχαιολογικών χώρων της Ελλάδας» αναδεικνύει τους Δελφούς ως μοναδικό φυσικό θύλακα στις πλαγιές του Παρνασσού
Μετά την πρώτη στάση της δράσης «Γνωρίζουμε τη βιοποικιλότητα των αρχαιολογικών χώρων της Ελλάδας», η συνέχεια του ταξιδιού φέρνει στο επίκεντρο τους Δελφούς, έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας, όπου η πολιτιστική κληρονομιά συνυπάρχει αρμονικά με το φυσικό περιβάλλον και τον πλούτο της ελληνικής βιοποικιλότητας.
Οι Δελφοί: Μνημείο UNESCO στις πλαγιές του Παρνασσού
Οι Δελφοί βρίσκονται στις πλαγιές του Παρνασσού και αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, προσελκύοντας κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, στους Δελφούς βρισκόταν «ο ομφαλός της γης», το σημείο όπου συναντήθηκαν οι δύο αετοί που άφησε ο Δίας να πετάξουν από τις δύο άκρες του κόσμου, αναζητώντας το κέντρο του.
620 είδη στον αρχαιολογικό χώρο: ένας ζωντανός θύλακας φύσης
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το εύρος των καταγραφών στον χώρο, καθώς εντοπίστηκαν συνολικά 620 είδη, επιβεβαιώνοντας ότι οι αρχαιολογικοί χώροι δεν είναι μόνο μνημεία ιστορίας, αλλά και πολύτιμα οικοσυστήματα με ξεχωριστή περιβαλλοντική σημασία.
Σπάνια φυτά: Δάφνη του Απόλλωνα και ενδημική καμπανούλα
Ανάμεσα στα είδη που καταγράφηκαν, ξεχωρίζουν δύο φυτά με ιδιαίτερο συμβολισμό και επιστημονικό ενδιαφέρον:
Η Δάφνη του Απόλλωνα (Laurus nobilis), άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία και τον μύθο των Δελφών
Η Καμπανούλα της Τοπάλη (Campanula topaliana delphica), πολυετές φυτό ενδημικό της νότιας Ελλάδας, με το συγκεκριμένο υποείδος να απαντάται αποκλειστικά στο όρος Παρνασσός
Ο «κάτοικος» των Δελφών: ο Βραχοτσοπανάκος και το ηχοτοπίο του χώρου
Ξεχωριστή θέση στις καταγραφές έχει και ο Βραχοτσοπανάκος (Sitta neumayer), ο οποίος φωλιάζει σε μεγάλες πυκνότητες μέσα στον αρχαιολογικό χώρο.
Το είδος εντυπωσιάζει καθώς χτίζει την περίτεχνη φωλιά του χρησιμοποιώντας λάσπη, ενώ η χαρακτηριστική του φωνή αποτελεί βασικό στοιχείο του «ηχοτοπίου» της περιοχής — ένα φυσικό αποτύπωμα που παραμένει αναλλοίωτο στο πέρασμα των αιώνων.
Ενδημική λιβελούλα και πιθανό νέο είδος σαλιγκαριού για την επιστήμη
Σημαντικές είναι και οι καταγραφές από την πανίδα, με ιδιαίτερη αναφορά:
στην ελληνική λιβελούλα (Cordulegaster helladica kastalia), ενδημικό είδος της νότιας Ελλάδας, με ένα από τα υποείδη της να ενδημεί στο όρος Παρνασσός. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και η Κασταλία Κρήνη, από την οποία προέρχεται η ονομασία του υποείδους.
στο μικροσκοπικό υδρόβιο σαλιγκάρι του γένους Islamia, που εντοπίστηκε στην πηγή Κερνά και φαίνεται πως αποτελεί νέο είδος για την επιστήμη, γεγονός που αναδεικνύει πόσο πολύτιμες παραμένουν ακόμη και σήμερα οι φυσικές «γωνιές» μέσα σε ιστορικά τοπία.
